• Jan M Meier

prikoog

hij spreekt niet in jamben

veegt er zijn gelaarsde versvoet aan

schrijft in het ritme van een stem


die lijkt op de zijne maar

ze niet is, een kleine hapering

daar draait het om


taal breekt een bedding

waar het kan, desnoods ondergronds

met betonnen letters bedekt


het is wat de lezer hoort

afbakening van afstand

een maat voorbij het meten


een buigzame hand die in as graait

bijna blindelings breed uitzaait

in de hoop dat iets ervan


in de ogen bijt

beweging op gang brengt

al is het maar een hand die

in prikogen wrijft


uit: Schetsboek - voorpublicatie