• Tania Verhelst

bomen werpen hun vruchten af

uit: bomen zwerven niet - fragment



bomen werpen hun vruchten af als onvoorspelbare moeders

en wij benijden hen voor het verlies aan gewicht

wij snijden onze namen in hun schors opdat we zouden blijven duren

in het ongewisse van wat er van het duren wordt

het verkleuren, het verdorren, het langzaam uit elkaar groeien

jaar na jaar leggen wij ringen als geloften af

halen onze armen uit elkaar, ontbotten in vingers in loof in sintels licht

geven namen aan wat geen naam heeft, vertrouwen ons toe aan wat hier en onomkeerbaar is

spalken onze vleugels, zo precies en nauwgezet dat wij nooit meer zullen vliegen

ons louter hullen in dit skelet van woud

laten op goed geluk onze beenderen vallen als de stengels van een duizendblad

goed wetende dat de lijnen duiden op een lot of een plot dat alleen in onze handen ligt besloten

de mijne zien eruit als prikkeldraad – komt slechts voor bij nerveuze types en op slag word ik nerveus


  • Facebook