In samenwerking met literair platform ROER lanceert 'een twee powezie' een nieuw project:

1P2 UNLTD! De intussen alom bekende 'kleinoden van de poëzie' van niet meer en niet minder

dan twee verzen lang krijgen nu ook de kans om uit zichzelf te breken en deel uit te maken

van een groter geheel. En daarvoor hebben we u nodig!

1P2 UNLTD wil een gedicht zonder einde zijn dat bestaat uit een aaneenschakeling

van 'een twee gedichten'. Disticha die voortborduren op elkaar en steeds verder uitdijen

in ontelbare contrasten. Het concept is eenvoudig: Wij bieden u een werktitel

en de openingsverzen (zie onder) aan, u haakt erop in met twee vervolgverzen.

En zo verder. De voortgang zal u zowel hier bij ROER als op de website van 1P2 kunnen volgen.

Zin om mee de aftrap te geven?

Stuur dan uw 'een twee gedicht' als vervolg op onderstaande openingsverzen door

naar eentweepowezie@gmail.com of via ons inzendformulier met vermelding van 1P2 UNLTD

 

Bijdragen werden geleverd door: Leen Aerts, Edward Hoornaert, Marie Meeusen, Leen Pil, Truus Roeygens, Ingrid Strobbe, Bert Struyvé, Wim Vandeleene en Steven Van Der Heyden.


Tweede adem
 

I.


wie onderduikt is niet op zoek naar een adres, wil opgaan
in een wereld die niet van de wind maar van het water is

wat aanwaait komt het huis niet in, wat binnenstroomt
zorgt nauwelijks voor deining, vloeit even snel weer weg

zwelt in mijn zwemlichaampje het besef van deze plek 
die van een ander is, het andere leven dat verscholen ligt

aan gene kust, waar drenkelingen van het woord aanspoelen 
met algen, flessenbrieven en plastic dromen

 

waar golven het gebroken ritme van het tij aangeven

en kwallen zweven als doorzichtige klokken, tot ze stranden

 

als glazen ogen blijven liggen, de blik gericht naar boven

in een vergeefse poging iets aan de hemel te onttrekken

een stenen blok voor onder water, een antieke god
die aan de netten trekt en ze met mededogen opent

en tentakels losknipt, hagel in algen strooit tot ook daar
een nieuwe balans ontstaat en oproer aan de kustlijn

de kanten scherpt van dood gewaande oesters
die vanbinnen berusten in een zee die geeft en neemt

II.

hier moet ik u tegenspreken, wind en water kunnen niet worden gescheiden                                         we kunnen enkel bang afwachten welke schade we na het vuur hebben opgelopen    

  

elk litteken is een woord dat nabrandt, onze huid een verhaal in braille
onze mond een streep die rauwe beelden leert verbijten

...

1P2 ULMTD

een twee powezie